18-03-2007: Meeuwsen vecht terug na ziekte

Vrijdag 28 juni 2002. De datum staat bij Danny Meeuwsen in zijn hersens gegrift. Het was de dag dat hij werd geopereerd. Teelbalkanker, was de mededeling. Die dag ging zijn leven op z'n kop. Het aangrijpende verhaal van een judoka die vandaag het liefst weer Nederlands kampioen zou worden.


Het leven van Danny Meeuwsen, de verrassende nationaal kampioen van 1999, veranderde bijna vier maanden geleden. De Nijmegenaar had bij toeval een knobbeltje gevoeld en was door de huisarts doorgestuurd naar het ziekenhuis. De dag van het onderzoek ging hij al onder het mes. Er werd een van zijn testikels weggehaald.

Danny Meeuwsen twijfelde aanvankelijk hevig of hij zijn verhaal wel wilde vertellen. In de judowereld is wel bekend wat voor onheilstijding hij eind juni te horen kreeg . Maar daarbuiten wordt er niet veel over gesproken, wordt wel eens voorzichtig gevraagd hoe hij zich voelt, maar zelden durven mensen daarin concreet te zijn.

Als hij praat over het judo, in het pechjaar dat hij door blessures toch al had, komt hij steeds terug op de kwaadaardige kanker die bij hem was gevonden. Over de onvermijdelijke operatie die zijn leven zou veranderen. "Ik had helemaal geen tijd voor een operatie. Ik moest die dag nog judoles geven en op school het een en ander inleveren en ik had dat weekeinde nog een wedstrijd in de Bundesliga in Duitsland."

Het tekent de nuchtere instelling van de 24-jarige judoka van Bushi Dukenburg. Maar al snel drong tot hem door dat het ernstig was.

Ik was alleen naar het ziekenhuis gegaan. Na die mededeling zit je daar in je eentje. Dan weet je pas wat angst is. Je kan wel eens bang zijn voor een wedstrijd of een spin. Maar dit.... Je voelt je zo machteloos. Je kan er niets aan doen. Het zit in je lichaam, daar is op dat moment niets aan te veranderen."

Danny Meeuwsen las in die tijd het boek 'Door de pijngrens' van Lance Armstrong. Hij herkende veel van de verhalen van de meervoudig Tourwinnaar. Bij Armstrong werd op 2 oktober 1996 eveneens teelbalkanker geconstateerd. Het verschil bij Armstrong was, dat bij de Amerikaan de kanker al was uitgezaaid in zijn longen en dat er twee tumoren moesten worden weggehaald.

"Als je dat boek leest is het heel herkenbaar. Het is goed om dat te lezen, of te praten met mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Er gaat in zo'n tijd zoveel door je heen. Het doet meer met je dan je verwacht. Ik ben sneller geïrriteerd, kan me soms van het ene op het andere moment enorm kloten voelen. Dat is dan ook niet uit te leggen, dat overkomt je."

De aangrijpende gebeurtenis veranderde het leven van Danny Meeuwsen. Hij ging op een andere manier tegen een aantal zaken aankijken. "Mensen kunnen zich soms zo druk maken om kleine dingen. Dat deed ik vroeger ook. Maar nu denk ik wel eens, kom op zeg, waar hebben jullie het over, waar gaat het eigenlijk om? Ik heb echt overwogen om te stoppen met judo. Maar het was hinken op twee gedachten. Aan de ene kant wilde ik graag doorgaan, maar ik vroeg me ook af waar ik het allemaal nog voor deed. Ik ben tijdens een training wel eens na vijf minuten al weer van de mat gestapt. Door blessures was ik al veel aan het revalideren en trainde ik veel aangepast. De combinatie met een verkeerde opmerking van een ander was al te veel. Voor mij staat voorop dat ik plezier moet hebben in de sport. En dat heb ik nog steeds. Ik kan nog steeds genieten van de voorbereiding naar een wedstrijd. Niet alleen de wedstrijd is dan belangrijk, maar ik kan er ook veel voldoening in scheppen wanneer een worp waar ik al lang mee bezig ben eindelijk lukt. Ik heb weer veel zin in het NK en daar een goede prestatie neer te zetten." Het feit dat Danny Meeuwsen uit de judowereld komt heeft hem geholpen om er in een relatief korte tijd bovenop te komen.

"Het heeft geholpen dat ik sporter ben. Conditioneel was ik natuurlijk sterk. Maar ook door de mensen uit de judowereld ben ik enorm geholpen. Want naast de enorme steun van mijn ouders heb ik veel reacties gehad. Mijn coach René Pouwels heeft veel voor me geregeld. Ik heb veel gehad aan mijn maatjes bij Bushi, Lennard Gerrits en Steven Willems, m'n broers Jeffrey, Wesly en Jordi en m'n vriendin Karien. Toen het gebeurde was het Nederlands judoteam op trainingsstage in Spanje, maar ik kreeg toch een SMS-je van Elco van der Geest een kaart van Mike Nieuwenhuis. Straks op het NK in Amsterdam toch mijn concurrenten.

Voor Danny Meeuwsen is de moeilijke tijd nog niet afgelopen. "Of ik het verwerkt heb? Dat is moeilijk te zeggen. Het is een kwestie van langzaam weer opbouwen. In het begin heb je geen vertrouwen meer in je eigen lichaam. Het eerste jaar is sowieso spannend en bepalend. Als de kanker terugkomt gebeurt dat vaak in het eerste jaar."

Danny Meeuwsen had toch al een pechjaar. Na zijn nationale titel in 1999 ging het allemaal wat minder. Een blessure aan de linkerschouder werd gevolgd door een blessure aan de rechterschouder en moest hij daardoor het NK vorig jaar laten lopen. Tussendoor waren er wel medailles in 2001 en 2002 op de Dutch Open in Rotterdam, brons op het A-toernooi van Minsk en pakte hij zilver op het WK voor studenten.

Tot overmaat van ramp werd hij na afloop van de Europese kampioenschappen in Maribor afgeschilderd als een drankorgel. Meeuwsen deed met de Nederlandse ploeg mee aan de landenwedstrijd. Met het team vielen de resultaten tegen, maar zelf won hij twee van de drie partijen, versloeg hij onder andere met ippon Youri Stepkine, de bronzen medaillewinnaar van de Olympische Spelen van Sydney.

Na de wedstrijd vierde de voltallige Nederlandse ploeg een feestje in een plaatselijke kroeg. Danny Meeuwsen kwam tot ieders verbazing in het ziekenhuis terecht.

De anders zo serieuze topsporter had zich laten meeslepen. Vermoeidheid, de verjaardag van juniorenbondscoach Maarten Arens, de feeststemming na de gouden medailles van Dennis en Elco van der Geest, het kwam allemaal bij elkaar.

Danny Meeuwsen werd aanvankelijk geschorst voor een toernooi in Italië, maar dat werd na een goed gesprek met bondscoach Chris de Korte teruggedraaid. Kort voor het toernooi in Italië voelde de judoka zich moe, was afgevallen en had pijn onder in de rug. Nog voor het toernooi ging hij naar de dokter die hem doorstuurde.

"Ik heb begin september alweer op de mat gestaan. Ik stond daar onbevangen op de mat. Het ging lekker. Twee partijen wist ik zelfs te winnen. Een week later verloor ik er twee. De eerste door onterechte straffen. Daarna zat ik er doorheen en verloor ik heel knullig. Op het districtskampioenschap ging het vorige week goed en ik heb er weer zin in. Ik vind het leuk om weer met het NK mee te doen en daar goede prestatie neer te zetten. Maar als ik me 's morgen niet goed voel, doe ik niet mee."

Bovenstaande tekst is geschreven door Herman Wissink en verscheen op 26 oktober 2002 in Dagblad De Gelderlander.